Mana overal

Wat deden wij eigenlijk als we volledig vastzaten in een Nintendo spel begin jaren negentig? Er waren geen walkthrough videos. Er was geen Google – neen, AltaVista (’95) en Yahoo (’94) ook nog niet- dus hoe vond je dan informatie?!

Zeg het ons toch? HOE?!

We telefoneerden naar de Nintendo Hotline!

Mystic Quest

Mystic Quest (MQ) is een spel dat z’n naam niet gestolen had, nochtans was er over de naam wel wat verwarring wereldwijd. Het kwam origineel uit in Japan onder de naam “Seiken Densetsu: Final Fantasy Gaiden“. Vervolgens werd het in de VS als “Final Fantasy Adventure” uitgebracht. Om dan finaal in Europa als Mystic Quest gelanceerd te worden. Vermoedelijk omdat het spel weinig met de toen al populaire Final Fantasy reeks te maken had, en men doorhad dat ze verkeerde verwachtingen schiepen. Iets waar tienjarige ik dus geen last van had.

De jury is er nog niet uit of die nu een knap coverdesign is of niet.

Het spel begon, voor die tijd, erg origineel (dit begint wel een rode draad in deze posts te worden). Je werd direct in de actie geworpen en moest in een omsloten arena (1 scherm) tegen een beest vechten dat veel weg had van een eindbaas. Tutorials over de bediening waren toen niet nodig: je had de ‘d-pad'(de “pijltjes”) om te bewegen en 2 toetsen, A&B, die je dus binnen de seconde kon testen op wat ze deden. Musk is vermoedelijk opgegroeid in deze gametijd: fail fast was deel van het leerproces als gamer.

Uiteindelijk weet je in MQ te ontsnappen (je bleek een soort gladiator te zijn) en begint een spel dat ongelooflijk veel weg had van de Zelda-games. Ook nu een uitgebreide wereld, RPG-aspecten, mana (uiteraard) en een intrigerende verhaallijn.

Ergens, diep reeds in het spel, gebeurde echter datgene waar iedere gamer toen voor vreesde: ik zat vast. Ik wist niet waar ik heen moest. Ik had alle quests gedaan tot dit punt, had alle items, had iedere grot uitgeklaard. Maar nu? Dagen speurde ik de grote spelwereld af. Het enige aanknooppunt was een vage zin in de trend van ‘go to the palm trees and do the dance of eight’. Wist ik veel. Er was inderdaad in het westen een woestijn met veel palmbomen. Bij het spel zat ook een echt papieren opvouwkaartje, waar die bomen opstonden. Maar welke palmbomen had ik juist nodig?! Hulp!

In m’n computermagazines, waar altijd achteraan hints en cheats voor spelletjes werden opgesomd, stond ook geen oplossing. Uiteindelijk moest ik bellen naar de Nintendo Hotline. Ik had dit nog nooit moeten doen en het voelde dan ook als een soort vernedering. Echte gamers doppen hun boontjes zelf! En ik had ook geen idee hoeveel dit mij (allez, m’n ouders) zou kosten. Desalniettemin belde ik. Aarzelend beschreef ik het probleem. De jongeman aan de lijn wist ogenblikkelijk waar ik vastzat… Het maakte het alleen maar meer genant. Achteraf leerde ik dat de Hotline telefonisten vele spelletjes van binnen en van buiten kenden (dat was een vereiste om er te kunnen werken). En als ze iets niet wisten dan hadden ze grote kaften waar ieder spel tot in detail werd uitgelegd (check zeker dit filmpje eens)

De oplossing voor mijn conundrum? Ik moest rond 2 specifieke palmbomen letterlijk in een 8 wandelen, waarop er een grot verscheen. Joost mag weten hoe een mens ooit kon weten welke bomen hiervoor nodig waren, maar het werkte! Ik kon verder, hoera!

Ja, zo is’t simpel he, YouTuber, met de oplossingen op één klik afstand.

Als leuke extra: door het ontbreken van snelle (online) oplossingen was er geen ‘instant gratification’,waardoor de herinnering van de uiteindelijke doorbraak ook veel groter was.

Boekskes

Voor een jong gastje met beperkte toegang tot nieuwe spellen (de Crazy Bytes en Twilight cd’s begonnen pas eind jaren ’90 op de speelplaats te circuleren) waren de computermagazines the next best thing. Ze waren tot de nok gevuld met previews, reviews en walkthroughs. Op de koop toe kwamen ze, voornamelijk de Britse magazines, verpakt met een diskette, en later cd, gevuld met demo’s, freeware en shareware. Je had maanden, soms jaren, plezier aan die magazines.

Het eerste magazine dat ik kocht – ik heb het nog ergens liggen denk ik – was echter direct een miskoop. Wist ik veel. Ik kocht Amiga Action. Het had een diskette en met mijn beperkte Engels kon ik opmaken dat er spelletjes op stonden! Uiteraard ging de diskette direct de computer in. De spanning was te snijden…Maar helaas. Het was toen dat ik leerde dat er vele computersystemen bestonden en dat een programma gemaakt voor het ene systeem, niet werkte op het andere. Damn you!

Dankzij het Internet dat niets vergeet kan ik nu met zekerheid zeggen dat ik dit magazine kocht in januari 1993 (bron). Het was m’n eerste, maar zeker niet laatste, gamer-tijdschrift ooit dat ik kocht. Die Gobliins kwamen vorige artikel al aan bod trouwens.

Blijkbaar had ik een “PC”, niet een Amiga. Stoem. Maar! In de sigarettenwinkel lag wel een ander blinkend tijdschrift dat duidelijk over spelletjes ging: PC Format! Dit werd jarenlang mijn go-to magazine (en je kan het nog steeds bij ons lezen als je naar de kleinste kamer van het huis gaat 😉).

In het rek lag er ook een Nederlandstalig magazine. Hoog Spel. Het was echter veel minder flitsend, bestond uit een pak meer tekst in plaats van screenshots, en de covers waren niet zo aantrekkelijk. Toch begon ik het magazine steeds meer te appreciëren. Er zat de typische, onnozele, Nederlandse humor in. En ze bespraken ook geregeld bordspelen. Ik heb aardig wat exemplaren ervan hier in een doos liggen (samen met het Belgische PC Gameplay) en van tijd tot tijd is het wel fijn om er nog eens door te bladeren.

Het magazine is in z’n 10 jarig bestaan ongelooflijk gegroeid in de *look and feel*. Zeker de covers werden, gelukkig, zeer snel een pak aantrekkelijker.

Magic

Het was via Hoog Spel dat ik Magic The Gathering (MtG) ontdekte (het thema van dit artikel was “mana”, weetjewel). In een klein artikel spraken ze over een nieuwe editie van dit 2speler kaartspel dat in de Verenigde Staten steeds populairder werd. Omdat de speelgoedwinkel in Wenduine nogal bekend stond om z’n import, en dus vaak de ‘nieuwste rages’ in huis had, ging ik eens bij hen polsen. En jawel! Hij had net enkele ‘starter decks’ in huis gehaald. Zonder twijfel kochten m’n broer en ik een deck en gingen aan het spelen… We snapten niets van de spelregels (interrupt, tap, mana, instant, enchantment, etc.) maar de tekeningen op de kaarten straalden kwaliteit uit en namen je mee naar een andere wereld.

M’n broer is vele jaren in Magic blijven hangen en maakte zelfs deck voor ons beide (voor hij z’n ziel, veel geld, verloor in “den Outpost”), waarbij mijn zwarte discard-deck m’n favoriet was (met de Sengir Vampire, Hypnotic Spectre en Coercion als m’n favorietjes). Ikzelf bleef echter de digitale dopamine opzoeken (toegegeven: de pc versie van MtG uit 2019 was een toffe poging, maar het kon natuurlijk nooit de ervaring van het openscheuren van een booster vervangen).

M’n favorietje. Vooral de tekstjes onderaan, de *flavour texts*, vond ik altijd pliezant. Die van de Goblin Grenade bijvoorbeeld was “*Don’t underestimate the aerodynamic qualities of the common goblin*“. 😀

Hoog Spel moest helaas in 2000 de boeken toe doen. Toch is het fijn te zien dat zowel het Nederlandse Power Unlimited als het Belgische PcGamePlay nog steeds maandelijks ‘op papier’ verschijnen. Ondanks dat er nu ongelooflijk veel gespecialiseerde ‘game sites’ zijn (Kotaku, Polygon, etc.) koop ik nog steeds van tijd tot tijd een ‘analoog boekske’. Het vertraagt het lezen en doet je langer stilstaan bij de screenshots, iets wat een scherm niet uitnodigt.

Tegenwoordig roept iedereen “Google het dan gewoon!” Maar soms mis ik die tijd waarin je écht moest zoeken. Of bellen. Naar een Hotline. Met een echte mens.