Verloren spelen

De verloren spelletjes. Neen, we gaan het niet hebben over E.T. (zoek maar eens op ‘et atari burial‘) wel over die spelletjes waarvan je vergeten was hoe leuk ze waren. De kleine pareltjes waar je soms maanden plezier aan hebt gehad, ondanks dat ze maar ‘sober’ waren en niet het bombastische alure hadden van hun tijdsgenoten op dat moment. Heden ten dage zouden we ze misschien ‘indies’ noemen (‘ontwikkeld door independent studios’).

In dit wat atypisch artikel wil ik jullie meenemen langs 4 dergelijke verloren spelletjes die, zoals steeds naar mijn eigen mening, bij een groter publiek gekend hadden mogen zijn.

North & South (1989)

Een spel gebaseerd op de De Blauwbloezen strips. Een stripreeks die mij nooit echt kon boeien. In N&S herbeleef je de Amerikaanse burgeroorlog. Op een Riskachtige kaart moest je proberen met jouw legers zoveel mogelijk van de VS in te palmen. Telkens je je legers verplaatste naar vijandelijk gebied waren er twee mogelijke minigames.

De eerste, die mij niet zo boeide, was een platformer waarbij je met je blauwbloes moest proberen aan het einde van het fort of de trein geraken. Je mannetje had enkele messen om te gooien, maar je moest vooral op je reflexen rekenen om de vijanden onderweg tijdig te ontwijken of weg te slaan.

Het was de andere minigame waar ik nog geregeld aan terugdenk. Een soort RTS-avant le letre. Denk eraan: N&S was 3 jaar eerder dan Dune 2 uitgekomen, toen real-time strategy games dus nog niet echt “bestonden”(check zeker eens dit, voor discussie vatbaar, lijstje op wikipedia).

In de minigame stonden beide legers tegenover elkaar op een veld dat het hele scherm besloeg. Iedere speler had altijd exact 1 cavaleriegroep, 1 kanon en 1 infanterie-groep voorhanden. Het grappige was dat ieder type groep op een andere manier moest bestuurd worden. Van zodra je de cavalerie bewoog, bleven ze vooruit te lopen. Je kon ze niet meer stoppen, enkel nog bijsturen. Ze hadden ook 1 aanval die je eenmalig kon activeren: ze begonnen dan kortstondig met hun zwaarden te hakken en liepen iets trager.

Maar terwijl je dus je cavalerie bestuurde stonden je infanterie en kanon niets te doen en moest je dus snel switchen. Het kanon op zijn beurt werkte volgens het klassieke “hoe meer de meter volgeladen, hoe verder het schot”. Maar tja, terwijl je dan de meter van het kanon liet vollopen kon je je andere 2 groepen niet besturen…

De infanterie was meestal letterlijk kanonnenvoer. Ze bewogen traag en je kon ze activeren om ter plekke te beginnen schieten. Hoe spannend was het wanneer je tegenstander enkel nog een kanon had en jij je infanterie: je moest dan al zigzaggend het veld oversteken, terwijl het kanon, dat enkel naar boven en onder kon verplaatsen, probeerde raak te schieten.

Wat het spel extra leuk maakte was dat je ook tegen een een kameraad kon spelen. Ieder bediende dan via zijn “kant van het toetsenbord”. In de platformer minigame kon de andere speler dan bepalen wanneer de vijanden op het scherm verschenen. Voor mij was echter vooral de RTS minigame die me erg kon bekoren. Het was duidelijk een voorbode voor mijn liefde voor Dune 2, Starcraft, etc.

Jones in the fast lane (1991)

Levensweg. Zo. Veel duidelijker kan ik dit eenvoudige Dos-spelletje niet beschrijven.

Je werd elke ochtend wakker en had maar enkele uren om zoveel mogelijk ‘van je leven te maken’ op het spelbord. Je ging eerst het uitzendbureau binnen en hoopte op een goed betaalde starterjob. Vervolgens ging je die job doen. Hoe langer je werkte, hoe meer centjes, maar je moest natuurlijk ook aan eten geraken. Alle gebouwen stonden op een rechthoekig pad, met je woonst bovenaan. Op het pad was er ook nog de universiteit, de winkel, een restaurant, de bank etc. Omdat rondwandelen op dat pad tijd kost, moest je dus je dag goed inplannen, waarbij je niet altijd wist welke willekeurige tegenslagen je onderweg zou tegenkomen.

En zo moest je dus proberen jezelf ‘omhoog’ te werken in het leven. Zeer verslavend , en doordat alles een stevige random factor had, zeer onvoorspelbaar. A propos, je kon dit spel ook met meerdere spelers spelen. Wat je echter nooit deed was tegen de computer spelen. Het was in dat geval leuker om solo te spelen. De computer bestuurde namelijk dan “Jones”, een mannetje dat wat weghad van de menselijke “Microsoft Clippy”…en even irritant was. Jones kreeg altijd net iets beter jobs en “rng”-resultaten. Eikeltje.

Gobliiins (1991)

Deze Franse puzzelaar was 1 van de eerste spellen dat ik kocht, ondanks dat m’n buurjongen er een illegale kopie van had op z’n Amiga.

In dit absurde spel bestuurde je 3 kleine mannetjes, de Goblins (het vervolg had trouwens 2 ii’s in de titel want je bestuurde maar 2 mannetjes. Rara hoeveel moest je er besturen in deel 3 dat ‘Goblins Quest3’ noemde?).

Ieder mannetje had z’n specialiteit (1 was een goede boxer, de ander kon toveren en de derde was nogal technisch aangelegd) die je moest gebruiken om telkens het raadsel op het scherm op te lossen. De mannetjes, reeds in de intro, spraken een grappig neptaaltje doorheen het spel. Soms begonnen er hele dialogen op het scherm, waarbij geen ondertitels waren en je gewoon maar moest inbeelden wat ze zeiden. Heel leuk.

Wat het spel zo memorabel maakte waren de grappige animaties en geluidseffecten wanneer je een verkeerde keuze maakte. Als je bijvoorbeeld met de boxer op een rotte appel klopte dan kwam er een bij uitgevlogen die je mannetje stak, tot hilariteit van z’n twee kompanen.

Dit spel was dan ook vooral heel leuk wanneer dingen mislukten. Als je nu op YouTube ‘gobliiins walkthrough’s bekijkt dan mis je 80% van de sterkte en charme van het spel. Dit spel nodigde uit om te experimenteren. En alhoewel de puzzels meestal wel logisch waren, moest je toch aardig wat falen om verder te geraken. Dit verloren spel is voor mij een winnaar omdat het absurde Franse humor combineerde met een leuke, maar toch doenbare puzzelaar.

Crimewave (1990)

Toen Mortal Kombat in ’92 uitkwam, waren we allemaal onder de indruk van de foto-realistische karakters (over mijn leven in de arcadehallen spreken we binnenkort). Wat velen niet wisten was dat we dit soort beelden al eens gezien hadden twee jaar eerder in het uiterst gewelddadige Crimewave.

Dit spel valt ook weer eenvoudig samen te vatten: je bent een supercop die in een sidescroller probeert de golven aan misdadigers door te spartelen (merk op dat het geniale Streets of Rage pas een jaar later uitkwam). Wat maakte het spel dan zo speciaal? De carnage! Je mannetje had een gigantisch arsenaal aan vuurwapens, inclusief een soort bazooka. Hierdoor ontaarde het scherm snel in soort explosieve pixelsoep met vooral heel veel lawaai. Maar zo lachen dat het was om als een menselijke grasmaaier door die golven van boeven te maaien (Duke Nukem had terecht opgemerkt: “Your ass is grass, and I’m the lawnmower“). Heerlijk.

Enkele jaren later las ik over Crusader:No Remorse. De screenshots herinnerden me ogenblikkelijk aan Crimewave. Alhoewel het nu om een isometrisch perspectief ging, waarin een rood geharnasde krijger rondliep was de mate van explosief geweld hetzelfde. Groot was mijn teleurstelling toen ik het spel eindelijk kon testen (het stond op de laatste nieuwe Crazy Bytes). Het was de eerste keer dat ik het concept ‘frames per second’ leerde kennen. Het spel ging op mijn, blijkbaar brakke, computer vooruit aan letterlijk een halve frame per seconde. Jammer.

Zijn dit alle verloren spellen voor mij? Goh, ik heb nog tal van pareltjes hier klaarstaan om over te schrijven, mogelijk horen ze in dit lijstje, mogelijk niet. Wat is jouw verloren spel? Dat ene spel waar je direct hyped van wordt als je erover praat, terwijl de mensen rondom je bekijken alsof je in het Gobliiins-praat…

Bron afbeelding Crusader:No Remorse: http://www.hardcoregaming101.net/crusader-no-remorse-no-regret/