DJams…

Dit weekend ging ik voor het eerst, na meer dan twee jaar “bedroom DJ’ing“, draaien op een echte fuif. Hier de ongefilterde hoogtes en laagtes van deze ervaring.

De oudervereniging van onze kids hun vorige school (lager en kleuter) wou terug een jaarlijkse dansfeest organiseren. Dit was sinds de Corona jaren op z’n gat gevallen, en het was dan ook heel onzeker hoeveel volk er zou afkomen -het hielp niet dat de organisatie niet had geteld hoeveel inkomkaarten ze hadden verkocht. Uiteindelijk was de zaal lekker gevuld en was de organisatie dus zeer tevreden… en ik des te zenuwachtiger naarmate “mijn moment” naderde.

Voorbereiding

Ik mocht draaien van 23u tot 0u30. Hoe lang ook, het voelde als een eeuwigheid omdat het al zo lang geleden was. In mijn jonge jaren was draaien letterlijk een toffe playlist maken en liedjes van begin tot einde afspelen, hier en daar met een crossfade als overgang. Ik draaide vroeger op de “bonte avond” van de waterpolokampen, en heb ook 1 of 2 keer gedraaid op de zaterdagavond fuif van het Waterpolotornooi. Maar nu wou ik het ‘professioneler’ aanpakken.

De voorbije 2 jaar had ik me verdiept in de wondere wereld van DJ’ing -ja, één van de vele stielen die ik eens wou ontdekken. Ik had gemerkt dat de technologie fel verbeterd was én ook meer betaalbaar was geworden.

Ik had mezelf een modern mengpaneel, voor beginners, aangeschaft: de Pioneer FLx/4. Hiermee kon ik “echt draaien” (lees: effecten toevoegen, tussen cue points springen, loops activeren, snelheid aanpassen, toonaard veranderen, etc.).

Twee jaar lang oefende ik bijna wekelijks en bouwde stelselmatig een bibliotheek op van muziek die ik tof vond om te mixen. Ik bracht ook al enkele mixsets uit van een half uurtje die wel werden gesmaakt (hier de recentste).

Kortom, ik was klaar voor zaterdag.

Opwarming

Al enkele weken was ik bezig aan “de set van zaterdag”. Een set waarin ik vol goesting zou starten, geregeld rustpunten inbouwen, en dan zou opbouwen naar de finale (het gebruik van het werkwoord “zou” is al een spoiler voor hoe het zal gaan 😉 ).

De set was vooral opgebouwd rond liedjes…

• die ik de voorbije 2 jaar al geregeld goed aan elkaar kon rijgen en dus relatief goed kende.
• waarvan ik leuke remix-versies had zodat ze terug “vers” zouden klinken.

De weken ervoor, tijdens het oefenen, gingen gepaard met de typische hoogtes en laagtes: de ene keer vond ik me straffer dan Tiësto, de andere keer wou ik m’n mengpaneel naar beneden gooien. Toch kreeg de set steeds meer vorm. Een proces dat soms wat aanvoelt als het plotten van een verhaal: je kent sommige momenten (liedjes) van het plot, en zoekt manieren (andere liedjes) om een verbinding tussen 2 dergelijke momenten te bouwen.

Enkele dagen voor het optreden vond ik de set klaar. Er waren genoeg stukken waar ik, indien nodig, via alternatieve weg kon overgaan en ik voelde me technisch gereed om het tot een goed einde brengen. Tijd dus voor de generale repetitie.

Vrijdagnamiddag nam ik de set integraal op. Van zodra ik “in the zone” geraakte was het smooth sailing en er was bijna geen enkel punt waar ik nadien spijt van had. De set was klaar, ze blonk. En ik was er klaar voor. Hoera!

Het optreden

Zaterdagavond was het dan zover. Ik ging speciaal al om 18u naar de zaal in kwestie (De Zure op de Dageraadplaats) zodat ik zeker kon testen of alles goed klonk. Na wat gepruts ter plekke, en Sara die nog wat kabels kwam nabrengen, was ik tevreden. DJ Dams was er klaar voor (iemand trouwens een voorstel voor een betere naam? Update: met dank aan Kasper hebben we een nieuwe naam. Het artikel draagt deze naam.).

Rond 21u gingen Sara en ik terug naar de fuif, om alvast de sfeer op te snuiven. Voor mij speelden enkele andere DJ’s met behulp van hun smartphone een Spotify-playlist. Er werd wat met de heupen gewiegd, maar al bij al was het nog rustig (&en ik was opgelucht dat ze niets speelden dat ik gepland had).

Het was op dat moment dat ik 1 belangrijke fout maakte: ik besefte niet dat de zaal nog niet opgewarmd was voor de set die ik had voorbereid.

Mijn set ging ervan uit, omdat ik om 23u begon, dat de dansbeentjes al goed bezig zouden zijn en ik er dus direct “kon invliegen”. Niets was minder waar.

Ik had nog een uur om een tactiek te bedenken, maar zag de evidente oplossing niet meteen. Nochtans was de oplossing, achteraf gezien, eenvoudig: ik moest eerst de madammen op de dansvloer krijgen. Dat wilde in de eerste plaats zeggen: mijn huidige set oftewel naar de vuilbak verbannen, oftewel er nog een stuk voorbreien.

Beide oplossingen zag ik niet zitten. Ik had mezelf weken ervoor al voorgenomen dat, ongeacht wat er gebeurde, ik sowieso het eerste kwartier van de set zou spelen. Waarom? Ik had de Steve Jobs presentatie techniek toegepast die ik ook in mijn lessen toepas, namelijk de eerste 2 zinnen van je presentatie uit het hoofd leren, zodat je daar niet meer over moet nadenken. Ik had de eerste 15 minuten van m’n set, een 7tal liedjes, volledig in de vingers en kon die dus “blind” spelen. Ik had die 15minuten nodig om met vertrouwen verder te kunnen.

Dat bleek een verstandige keuze te zijn geweest. Doordat ik relatief stressvrij kon starten, maar wel direct met de nodige techniciteit, groeide ogenblikkelijk het vertrouwen. Ik merkte ook dat er gedanst werd, wat uiteraard hielp.

Maar dan, ja dan gebeurde het. Ik besefte toen al dat ik moest schakelen. Mijn muzieksmaak in de set was iets te hevig én te speciaal (veel onbekende remixes van klassiekers).

Ik werd echter heel snel op de feiten gedrukt. Al in het eerste kwartier kwamen 3 aparte dames om RnB vragen, “dan konden ze er aan beginnen” (letterlijk de woorden van eentje). Hier was ik niet op voorbereid. Zeker niet omdat even later een andere dame vroeg voor Africa van Toto. De pleaser in mij was volledig de weg kwijt: hoe kon ik in godsnaam ‘mijn stijl’ doorduwen (alhoewel ik die hoop al voor ik begin had opgeborgen) én de zeer uiteenlopende stijlen van het publiek verenigen. Ik werd in 3 richtingen getrokken qua genres…

Gelukkig zat ik ondertussen in de zone en ben ik dan ter plekke “offpiste” beginnen gaan. Ik had tal van mini-sets bij van liedjes die goed bij elkaar pasten, al dan niet in de meer “populaire genres” (pop, hiphop, rnb). Die begon ik dan maar, bijna op automatische piloot, aan elkaar te rijgen. Dat resulteerde hier en daar in:

• Technisch rommelige (lees: slechte) overgangen.
• Soms abrupte stijlveranderingen.

Waardoor het geheel, naar mijn mening, nogal all over the place was.

Toch dansten steeds meer mensen. Ik focuste me op enkele vooraan koppels (en Sara) die er duidelijk plezier in hadden, wat hielp om gemotiveerd te blijven. Want ondertussen moest ik geregeld aanvragen afwimpelen, maar ook enkele andere mensen die graag meer richting jaren ’80 wilden gaan teleurstellen (Bronski Beat vroeg iemand. Hoe goed ik dat ook vind…ik had het simpelweg niet bij). Naarmate de set vorderde leerde ik gewoon het hoofd te schudden en nam ik “die ene teleurgestelde persoon” er maar bij. Can’t please them all.

Toen de teller op een uur stond (Walk Like an Egyptian past trouwens echt niet als handover van Hiphop naar Zillion) was het tijd voor mijn finale. Ik had enkele Zillion bangers klaargezet om het geheel af te sluiten. En rara, dat lukte aardig. Ik sloot in stijl af en kon mijn laatste liedjes (Celebrate van Fiocco) mooi mixen met een lied van The Jackson dat de volgende DJ was beginnen afspelen op mijn signaal.

Dat laatste gaf best nog wel een kick: een vlotte handover mix’n aan de volgende persoon. Zo van: “Hier, mijn publiek. Have fun.”. Er kwam zelfs net op dat moment iemand een liedje aanvragen en ze wist oprecht niet bij wie ze moest zijn (ik was blij dat ik haar nu naar de volgende DJ kon afwimpelen).

Achteraf

Toen de set voorbij was kon ik niet snel genoeg van de DJ booth wegstappen. Mijn eerste gevoel was teleurstelling: de muziek die ik “just in case” bijhad, was totaal niet voor wat er op deze avond nodig was. En de tot in de puntjes voorbereide én geoefende set bleek achteraf slechts voor zo’n 30% bruikbaar. Kortom, toen de adrenaline was gaan liggen voelde ik me niet top.

Gelukkig kreeg ik heel snel complimentjes, gratis bier én analyseerde Sara de set exact zoals ik ook ondertussen had gedaan (wat werkte en niet werkte) waarbij de hoofdconclusies zijn (in volgorde van prioriteit) :

1. Start met muziek waarmee vooral vrouwen beginnen te dansen (pop, RnB).
2. Houd verzoekjes beleefd af en houd vast aan eigen intuïtie.
3. Gebruik bekendere versies van liedjes in plaats van obscure remixen.
4. Focus op wat aanslaat bij het publiek. Niet te lang blijven hangen bij wat niet werkt. Een volgende liedje is 1 echo effect verwijderd.

Ondanks het hobbelige parcours genoot ik van de ervaring, en liet uiteindelijk een dansende zaal achter, en dat is het hoofddoel. Dit was een leerervaring die ik niet had kunnen hebben door te blijven DJ’n van achter m’n bureau..

Ik heb al minstens 2 andere DJ momenten in het vooruitzicht dit jaar, en ben ervan overtuigd dat deze nu een pak beter zullen gaan. De feestende mensch is nog niet van mij vanaf (en geef gerust sein als je DJ zoekt).

Don’t forget to subscribe 😉